Ateşle su
Ateş bir gün suyu görmüş,yüce dağların arkasında sevdalanmış onun deli d
dalgalarına.
Hırçın,hırçın kayalara vuruşuna,yüreğindeki duruluğa,demişki suya:
Gel sevdalım ol,hayatıma anlam veren mucizem ol...
Su dayanamamış ateşin gözlerideki sıcaklığa al demiş;
Yüreğim sana armağan...
Sarılmış!Atelşe su birbirine kopmamacasına...
Zamanla SU buhar olmaya,Ateş kül olmaya başlamışYa kendisi yok olacakmış,Yada AŞKI.Baştan alınlarına yazılmış olan kaderi de,yüreğindeki kaderi de alıp gitmiş.uzak diyarlara su.....
Ateş kızmış... yakmış ormanları..
Aramış suyu diyarlar boyu gece,gündüz. Bir gün gelmiş,suya varmış yolu...
Bakmış o duru gözlerine suyun,biraz kırgın,biraz hırçın.Ve an anlamış;AŞKIN bazen gitmek olduğunu..
Ama gitmenin yitirmek olmadığını..
Ateş durmuş,susmuş,sönmüş Aşkıyla...
İşte o zamandan beridir ki:Ateş sudan.Su Ateşten kaçar olmuş..Ateşin yüeğini sadeca Su,Suyun yüreğini de sadece Ateş alır olmuş.......